GEORGIAN DANCE SHOW

W czwartek 20 października 2011 r. do Wrocławia zawitał Gruziński Teatr Tańca. W Hali „Orbita” grupa młodych utalentowanych tancerzy zaprezentowała bogaty zestaw ludowych tańców z różnych regionów Gruzji. Tańce od spokojnych pełnych gracji i delikatności (Sameba, Narnari), poprzez żywiołowe, energiczne (Lekuri, Acharuli, Osuri), aż do trudnych technicznie, wymagających niezwykłej sprawności(Moxeuri, Apxazuri, Kolkhuri). Właśnie te trudne technicznie były niezwykle widowiskowe - pełne imponujących podskoków, zeskoków na kolana, wirowania na kolanach, wirowania na palcach itp.
Piękne widowisko czego potwierdzeniem niech będzie ta znaleziona w Internecie wizytówka Georgian Dance Show

I jeszcze jedna fajna sprawa – w zakupionym przed występem programie przeczytałam opowieść o Gruzji.
A oto jej treść:
„Istnieje opowieść, która mówi, że kiedy Pan Bóg stworzył świat, postanowił podzielić go między wszystkie narody. Każdy z nich ustawił się w długiej kolejce, kłócąc się i walcząc z pozostałymi o jak najlepszy fragment Ziemi. Jedni otrzymali morze, inni góry, lasy, pustynię, stepy… Nikt nie dostał jednak ziemi posiadającej wszystkiego po trochu.
Podczas dzielenia świata zabrakło jednego narodu – Gruzinów, którzy w tym czasie bawili się, pięknie i radośnie śpiewając. Zmęczony tym długim i ciężkim dniem Pan Bóg, chciał odpocząć, jednak w pewnym momencie zobaczył świętujący lud. Zdziwiony zapytał ich: „Z jakiego to powodu się radujecie? Już Ziemia została podzielona i dla was nic nie zostało”. Gruzini zaś odpowiedzieli, nie przerywając biesiady, że świętują dzień rozdawania Ziemi. Słysząc kolejne hymny, które Panu Bogu bardzo się podobały, zadecydował On, by umieścić Gruzinów blisko siebie.
Powiedział do nich ze smutkiem: ”W czasie kiedy inni walczyli o jak najlepszy kawałek Ziemi, wy biesiadowaliście, piliście wino i śpiewaliście. Świat, który przygotowałem dla ludzi, został już podzielony.” Ale zaraz potem dodał: „Został mi tylko jeden mały kawałek Ziemi. Jest najpiękniejszy i chciałem go zachować dla siebie. Spodobaliście mi się, więc wam go podaruję.”
I Pan Bóg oddał Gruzinom fragment swojego raju. To jedyny kawałek na Ziemi, na którym mieści się wszystko – rajskie wybrzeża, gdzie morze spotyka się z niezdobytymi szczytami gór, lasy, w których szum drzew akompaniuje śpiewającym ptakom, niezmierzone pustynie, rwące rzeki i te, które się snują, a także pełne słodkich owoców winnice…”

I właśnie za przyczyną powyższej opowieści zrodził się mój cel na najbliższe lata - zobaczenie na żywo tego pięknego zakątka Ziemi.

CHÓR ALEKSANDROWA

10 października byłam na koncercie Chóru Aleksandrowa z Moskwy.
Nareszcie się udało!
Cieszę się bardzo, bo wybierałam się od paru lat i zawsze albo coś wypadło, albo przegapiłam termin. Tym razem nie odpuściłam. Co prawda, jak się zorientowałam, że Moskwiczanie znowu będą koncertowali we Wrocławiu, bilety były już tak przetrzebione, że nie miałam zbytniego wyboru. Zdecydowana nawet na miejsca stojące rezerwowałam co było. Trafiły się miejsca w bocznym sektorze i jak się okazało nie były najgorsze.

Sam występ to wielka muzyczna uczta. Orkiestra, chór, soliści, tancerze, piękne barwne rosyjskie stroje - wszystko w mistrzowskim wydaniu. Repertuar bardzo różnorodny: pieśni rosyjskie, włoskie i polskie, muzyka wzbogacona charakterystycznym dźwiękiem bałałajek, który uwielbiam i który porusza najczulsze struny mojej duszy. No i te tańce - majstersztyk w każdym calu. To co wyczyniali chłopcy ze swoim ciałem, to niemalże cyrkowe ewolucje. Pierwszy raz widziałam na żywo taneczne układy tak bogate w akrobatyczne elementy.
Jestem zachwycona i myślę, że długo nic nie pobije moich wrażeń, jakie wyniosłam z tego ponad dwugodzinnego spotkania z muzyczno-taneczną maestrią Rosji.

KONSULTACJA CHIRURGICZNA

... na oddziale chirurgii twarzowo-szczękowej


... i jesienne pudełko do kompletu

Z ZIELNIKA KARKONOSZY

goryczka trojeściowa

W DRODZE DO SKALNEGO STOŁU

widziałam cmentarz drzew
gdzie przeraźliwie smutno i cicho
gdzie nawet ptak nie śpiewa
bo i jemu nie do śmiechu

umarłe drzewa stoją ograbione z zieleni
obdarte z kory czekają na wichurę
która ułoży ich zmęczone członki
na miękkich poduchach jagód

na szczęście żyje nadzieja
już widać młode ramiona świerków
wyciągające się w stronę słońca

- będzie lepiej
oby tylko nie zabrakło
ludzkiego myślenia

BORYS GODUNOW

Niedzielny wieczór w operze.
Przyszła kolej na operę z muzyką rosyjską i cieszę się, że trafiłam na 'Borysa Godunowa', na operę uważaną za jedną z najwspanialszych oper rosyjskich.
'Borys Godunow' to jedyne dokończone dzieło Modesta Musorgskiego, i jak podają przewodniki, jedno z największych i najbardziej oryginalnych dzieł w całej literaturze operowej. Szkoda tylko, że dzieło to nie miało tak wielkiego uznania jeszcze za życia kompozytora, który żył na skraju nędzy. Zmarł w wieku 42 lat, prawdopodobnie z przepicia.
'Borys Godunow' to, według określenia samego kompozytora, ludowy dramat muzyczny, w którym z jednej strony pokazana jest żądza władzy prowadząca do zbrodni, etyczne ‘nie zabijaj’ i człowiek z wyrzutami sumienia prowadzącymi do obłędu, z drugiej zaś sam lud rosyjski żyjący w biedzie, ale wierny moralnym prawom i wierzący w wielkość prawosławnej Rosji.
Pod względem treści libretta, utwór jest dziełem ponad wiekowym, uniwersalnym – niczym nie różni się los rządzonego ludu w ówczesnej Rosji, poczynania tamtejszych rządzących, mechanizmy, jakie uruchamiają się w człowieku, gdy pragnie władzy i do niej dochodzi, od tych jakie obserwuje się we współczesnym świecie.

Ładnie brzmiąca rosyjska muzyka, chór z charakterystycznym śpiewem na głosy przypominający cerkiewne pieśni, sceneria z rosyjskimi akcentami w postaci ikon, carskie szaty, rosyjska Duma w wysokich czapach...wszystko to może się podobać.
Najbardziej urzekła mnie muzyka będąca tłem w arii Maryny i Dymitra, a z widoków na scenie, ten z Prologu, w którym lud rosyjski trzymał w dłoniach cerkiewne chorągwie z wizerunkami świętych, obrazy z ikonami i prawosławne krzyże, i przy dźwiękach dzwonów wiwatował na cześć nowo wybranego cara Borysa. Car stał ubrany w bogate szaty przyozdobione mieniącymi się w świetle szlachetnymi kamieniami. Był to obraz najbardziej bogaty w różnorodność, a jego dopełnienie, to piękny śpiew cerkiewny wykonany przez chór.

ZAJĄCE